Dziadek śpioch

Na kanapie dziadek chrapie,

aż dom podskakuje.

Wnuczek piórkiem go łaskocze

- dziadek nic nie czuje.

Na to babcia, w pięknych kapciach,

co raz nogą tupie.

Raz tupnęła mocniej nogą

- kapeć pływa w zupie.

Ciocia z wujkiem, sławnym nurkiem

kropią dziadka wodą.

Chociaż dziadek cały mokry

zbudzić go nie mogą.

Dwie sąsiadki, po naradach,

Budzik nakręciły,

który nagle zaczął dzwonić.

Wszystkich wystraszyły.

Dziadek dalej na kanapie

smacznie sobie śpi.

Może jutro się obudzi?

Może za trzy dni!

Chmurka i ogórek

Spojrzała chmurka wprost na ogórka
i tak powiada:
           „oj, miły bracie, starsznieś zielony!
              Myślę, że ciągle bujasz w obłokach 

i tym sposobem nie znajdziesz żony”.
          Na to ogórek spojrzał do góry,

       „ja nie zielony, ja szaro-bury,

     ja chyba nigdy nie znajdę żony, 

bo jestem strasznie, strasznie spragniony!”

Ulitowała się nad nim chmurka

i deszcz spuściła wprost na ogórka.

Już ogórkowi pić się nie chciało.

Niestety, z chmurki nic nie zostało.

Cebuli los

Cebuli los

Płakała cebula nad losem cebulim:

-         Czemu nikt się nie chce do mnie choć przytulić?

Czemu wszystkim z oczu łzy ciągle wyciskam?

Czemu na mnie patrzą z daleka – nie z bliska?

Nikt mnie tu nie lubi! – Czy jestem paskudna?

Nikt ze mną nie gada! – Może jestem nudna?

Tak bardzo bym chciała by mnie ktoś pokochał...

- Pewnie,

- Jeszcze czego!

- Uciekaj!

- Wynocha!

Pomidor zasapał – tak to być nie może!

     Wstydźcie się ziemniaki! Wstydź się kalafiorze!

Nie płacz już cebulko – cichutko powiada

Na twoje zmartwienia tylko jedna rada:

Wskakuj do doniczki, zakop się z powrotem...

Warzywa myślały co się stanie potem...

Minął poniedziałek. Ledwie minął wtorek...

- Co to?

- To z cebuli kiełkuje SZCZYPIOREK!

Cebula pod ziemią aż z dumy pęcznieje,

A mądry pomidor z radości kraśnieje.

Inscenizacja ekologiczna

Dziecko:

Mamo, tato -dziś niedziela!

mamy tyle czasu!

Po co siedzieć w domu!

Pojedźmy  do lasu!

Mama:

Masz rację córeczko.

Las już na nas czeka.

Spakujmy się szybko,

Bo nie warto zwlekać.

Dawno nie byliśmy

przecież  na pikniku.

Spakuję do kosza

trochę smakołyków.

I ruszamy drogę.

Dziecko:

A ja ci pomogę!

A może zabiorę

tam ze sobą misia...

Jedziemy Uszatku!

Jedziemy już dzisiaj!

Mama:

Już wszystko gotowe

Jeszcze tylko koc.

Dziecko:

Już czuję, że czeka

na nas przygód moc!

Mama:

I koncert prawdziwy,

Choć będziemy w lesie.

Na pewno śpiew ptaków

Pośród drzew się niesie.

Od rana do zmierzchu

Teraz koncertują.

Tata:

Na dodatek pracowicie

gniazdka swe budują.

Trzeba tylko być cicho

Żeby nie przeszkadzać.

Mama:

Mam tylko nadzieję,

że nie będzie padać.

Tata:

Słońce świeci już od rana

Więc pogoda murowana!

Wszyscy gotowi?

Jedziemy już?

Ale za nami zrobił się kurz!

Brr, brrr, brrr.

Dziecko:

Tyle samochodów

Co chwilę stoimy.

chyba na ten piknik

dzisiaj nie zdążymy.

I tak brzydko pachnie,

Ledwie widać słońce.

Tata:

Niestety, mój muchomorku

Stoimy co chwilę w korku.

A brzydko pachną spaliny

Nic na to nie poradzimy.

Dziecko:

A tam na nas czeka

przecież  las, i rzeka.

Tata:

Masz rację – już zawracamy.

Przecież w garażu rowery mamy.

Taka piękna pogoda

Czasu tracić szkoda.

Jadą na rowerach

Mama:

Jak to miło i przyjemnie

jechać na rowerze.

Teraz widać jak tu pięknie.

I powietrze wkoło świeże!

Dziecko:

Ile ptaszków na gałęziach.

Jak ślicznie śpiewają.

Może na okruszki

Ochotę dziś mają?

Mama:

Spójrzcie w górę!

Tam wysoko

Miga ruda kita.

Dziecko:

To mała wiewiórka!

O! W lesie nas wita.

Tata:

A spójrzcie tam, w trawie

Kicają zające.

Chodźmy tam za nimi.

Na tej pięknej łące

Urządzimy piknik.

Mama:

Na wiosnę przyroda

jest taka niezwykła.

Po zimie trochę

od tego odwykłam.

Dziecko:

Mamo - a co to jest przyroda?

Mama:

To las i łąka, i czysta woda.

Przyroda to wszystko co nas otacza.

A to córeczko oznacza,

że musimy o nią dbać.

Dziecko:

Mamo, a dlaczego wrzucasz papierki

z powrotem do koszyka?

Mama:

Widzisz kochanie,

tu nie ma śmietnika

a w lesie nie wolno śmiecić.

Muszą o tym pamiętać

i dorośli i dzieci.

Tata:

Wtedy na świecie

będzie czysto i ślicznie.

Po prostu – ekologicznie.

Nadeszła wiosna. To czas, w którym budzi się do życia przyroda. Dlatego też, zamieszczam na swoim blogu utwory związane z tą piękną porą roku: zagadki, wierszyki, wiersze i opowiadania.

wierszyki na wiosnę

Wiosenna łąka, tęczowa łąka...

Wiosenna łąka – jak tęcza lśni

Mieni się, kipi  kolorami.

Kwiaty do słońca główki kierują

Tak delikatne – jak aksamit.

Zapach ziół niesie się ponad łąkę

I z wonią kwiatów co raz się miesza.

Pszczoły zbierają nektar z kielichów

A pająk sieci swoje rozwiesza.

Klekot bociani słychać w oddali.

Obok nad stawem chór żab rozbrzmiewa.

Stara topola chyli się nisko

Słowik piosenkę o łące śpiewa.

Majowy deszcz

Majowy deszcz, wiosenny deszcz

Jak skrzypek - lekko na drutach gra.

Raz pada mocniej, to ledwie siąpi

I tak jak muzyk melodię zna.

Bębni o dachy, dzwoni o szyby;

Przesącza przez korony drzew.

Jak krople rosy na liściach drży.

Tak delikatny, jak ptasi śpiew.

Nikt parasola dziś nie otwiera

Bo deszczyk ciepły – zaledwie mży.

W kałużach słońce przegląda się.

Przecudna tęcza na niebie lśni.

                                   

Opowiadanie - Niezapominajki

            Niezapominajki

Dawno, dawno temu pewna mała dziewczynka zabłądziła w lesie. Chociaż bolały ją nóżki, nie chciała się zatrzymywać. Wędrując tak, trafiła przypadkiem do przepięknego ogrodu, w którym rosło mnóstwo kwiatów. Zobaczyła tam kobietę pochyloną nad czymś. Niezmiernie  ucieszyła się na widok starszej pani i uważając aby niczego nie podeptać, podeszła do niej.

- Dzień dobry – odezwała się nieśmiało – Mam na imię Alicja

- Dzień dobry - odpowiedziała staruszka. – A ja jestem wróżką. Bardzo się cieszę, że mnie odwiedziłaś. Może ty mi poradzisz co mam zrobić?

-Bardzo chętnie, ale w czym wróżko, mogę ci pomóc? - spytała zatroskanym głosem dziewczynka.

- Rozejrzyj się, proszę. Widzisz ile tu kwiatów? Sama je wszystkie nazwałam – dodała z dumą. – A teraz spójrz tutaj! Te kwiatuszki znalazłam wczoraj, na spacerze. Wsadziłam je, podlałam, ale zupełnie nie wiem, jakie nadać im imię. Są takie drobniutkie i delikatne. Za każdym razem gdy próbuję je nazwać, coraz niżej pochylają główki. Martwię się, że całkiem zwiędną – załkała. Ale nawet gdyby tak się stało, nie zapomnę nigdy ich błękitnej barwy.

- No właśnie!  - zawołała Alicja i klasnęła z zadowolenia w dłonie - Mają tak cudny kolor, że ja też nigdy ich nie zapomnę! – Niezapominajki! Może nazwiemy je - niezapominajki?

Kwiatuszki słysząc to, natychmiast wyprostowały się i zadowolone skierowały główki do słonka.

Dziewczynka, z pomocą wdzięcznej wróżki, szczęśliwie wróciła do domu. Zasadziła malutką kępkę niezapominajek, którą dostała na pamiątkę.

Od tamtej pory niezapominajki kwitną w niejednym ogrodzie. I każdy, kto choć raz je zobaczy, nigdy nie zapomni ich niezwykłej barwy i imienia.